Zoals eerder gezegd volg ik de Foo Fighters al sinds het begin in 1994 met de release van hun titelloze debuutalbum. Nauwelijks een jaar later zag ik hen aan het werk in het Luna Theater. Dat kan, vergeleken met de latere passages op Werchter en Pukkelpop als een klein zaalconcert gezien worden. En eerlijk gezegd blijft dat toch nog altijd het beste.
Met de nieuwe plaat Wasting Light in aantocht traden ze onlangs op in Santa Barbara. Kwestie van de vingers op te warmen voor de komende tournees na enkele jaren quasi stilte. Beelden van dat optreden staan op YouTube en lieten het beste vermoeden.
Na wat heen en weer gemail om af te spreken wie waar en wanneer werd opgepikt, reden we (mede-blogger Zoltan en de mensen van Sony Music en Fnac) op een dikke twee uur en een "sjiek" (kauwgum) richting Keulen. Zaal Gloria werd met de GPS snel gevonden en vlakbij lag een goed Italiaans restaurant alwaar prima pasta en pizza's op het menu stonden. Derde keer in nauwelijks twee weken tijd dat ik lekker at in Duitsland. Het is ooit anders geweest.
Zaal Gloria is een soort fifties cinemazaal. Ruimte voor enkele honderden mensen, overal goed zicht, heel gemakkelijk om vooraan te gaan staan of op 10 meter afstand om perfect zicht te hebben op het podium en relatief goed geluid. Halverwege het optreden gingen enkele luide stukken wat verloren in een geluidsbrij maar dat lag eerder aan het enthousiasme waarmee Dave en co de gitaren te lijf gingen want tijdens de kalmere momenten viel alles weer in de plooi.
De reden voor deze kleine zaal was o.a. dat het optreden live werd uitgezonden op een Duitse Studio Brussel variant. Prima promo voor de nieuwe plaat die al werd aangekondigd met een hilarische video voor het snoeiharde White Limo en de rustigere single Rope.
De Foo Fighters zijn tegenwoordig met 6. De reguliere bezetting Dave Grohl, Chris Shiflett, Nate Mendel en Taylor Hawkins wordt live aangevuld met extra gitaren van Pat Smear en een toetsenist. Het optreden was subliem. Bijna 2 en een half uur lang grasduinen in oud materiaal, aangevuld met nieuwe liedjes en de nodige fan favorieten (setlist). De sfeer zat er goed in, zowel qua interactie met het publiek als onderling. Het blijft geestig om Dave zijn adoratie voor drummer Taylor te zien uiten om hem daarna meteen Cold Day In The Sun te laten zingen. Kwestie van voeten op de grond te houden.
Ik hoorde zelf heel wat liedjes van oude platen die in mijn hoofd nog steeds de nodige opwinding veroorzaken. Enough Space bijvoorbeeld. En This Is A Call of Hey, Johnny Park ! Maar ook nieuw materiaal als Bridge Burning en These Days. Beeldmateriaal genoeg te vinden op YouTube. Zoals Monkey Wrench hieronder.
Het was pijnlijk om te beseffen dat het gedaan was en we de lange terugrit moesten aanvangen. Laat staan pas rond half drie in bed kunnen kruipen en om kwart voor 7 moeten opstaan om tijdig achter bureau te gaan zitten in een razend drukke werkweek. Tijdens de terugrit werden wel nog enkele mogelijke geruchten besproken waar ik lekker niks over ga zeggen.
Wat ik wel ga doen is de volhouders die deze post helemaal gelezen hebben trakteren op een stream van het optreden. Geniet ervan. Net zoals ik gedaan heb. Dankzij Sony Music en Adhese. Bedankt gasten !