Gary Moore is het rijtje van Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Randy Rhoads en andere gitaarhelden gaan vervoegen. Niet door drugs, drank, zelfmoord of een stom ongeval, maar een hartaanval op z'n 58e. Jammer, want nummers als Still Got The Blues en Parisienne Walkways blijven kippenvel veroorzakende hartverscheurende klassiekers.

Ik heb Gary Moore leren kennen met de plaat Still Got The Blues in 1990. Als 16 jarige was dat een openbaring voor een nieuwe muzieksoort. Geen rock of metal, en ook niet helemaal het soort blues dat je af en toe hoorde uit de jaren zestig. Een vettig huilend gitaargeluid met de nodige ballen gebracht.

Still Got The Blues werd een wereldhit en bevat nog steeds een van de mooiste gitaarlicks aller tijden.

Veel vroeger maakte hij al Parisienne Walkways met een heerlijk lang uitgesponnen noot halverwege het lied. Meestal ergens na 2 minuten 20 seconden. Live speelde Gary vaak met het publiek hun voeten door net daar een pauze in te lassen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet herinneren of hij dit deed op Marktrock - de enige keer dat ik hem live heb gezien - maar dat zal aan mijn geheugen liggen.

En dat de blueswereld deze onderschatte gitarist geweldig zal missen, mag blijken uit dit duet met BB King waarin hij zich perfect staande weet te houden naast deze levende legende.

Als het een Cold Day In Hell was, kwam hij misschien terug.