Afgelopen maandag was het 1 maart 2010. De dag waarop alle testvesie van Windows 7 hun status van 'volledig bruikbaar product' verloren en veranderden in 'we herstarten elke 2 uur zodat je stopt met deze gratis testversie'. Fair enough. Ik heb er 10 maanden gratis gebruik van kunnen maken en was vrijwel meteen overtuigd. Voelde beter aan dan Windows XP in zijn topdagen en zag er fancy en flashy uit zoals Vista, maar dan zonder de geheugenvreterij. Case in point : de Ultimate versie draaide zonder problemen op een bijna 5 jaar oud Sony Vaio met 2 GB ram. Ik zie het Vista niet doen.
Helaas betekent het einde van de testperiode dat ik nu terug moet naar XP. Ik zou natuurlijk een licentie kunnen kopen maar aangezien de laptop bijna 5 jaar oud is - hoogbejaard in computerjaren - is dat nogal dwaas. De kans is immers groot dat ik binnen enkele maanden een volledig nieuwe laptop moet kopen en dan zit daar in bijna alle gevallen een licentie voor het besturingssysteem bij. Back to basics dus.
In 2005 zaten we nog een beetje in een ander tijdperk. Sony had toen de onhebbelijke gewoonte om 2 installatiediscs te voorzien : eentje met het OS en eentje met toepassingen. En als je een volledige herinstallatie, inclusief formateren van harde schijf, wil doen, moet je beide discs gebruiken. Ik heb het indertijd anders proberen doen en het lukt gewoon niet. Ik wist van in het begin dus al dat ik allerlei 'bloatware' mee zou krijgen. Fotoprogramma's, dvd-software, anti-virusgedoe, yahoo messenger ... bla bla bla ... Beetje met tegenzin aan begonnen maar na nauwelijks 45 minuten was de eerste fase voltooid. Windows XP stond er terug op, de harde schijf was geformateerd en opgedeeld in twee virtuele schijven (45 GB voor programma's en werkruimte en 65 GB voor data opslag). Vrij snel eigenlijk en zonder omkijken gebeurd. Niks van dat eeuwige gezeur van 'je moet daar bij blijven en om de haverklap op OK klikken'. Hebben die mensen eigenlijk al ooit een Windows installatie gedaan ?
Punt twee was een beetje tegen mijn principes - ik gebruik al die meegeleverde rommel nooit - maar goed, ik moest er door. De installatie van die Sony software ging een pak trager. Het grotendeels verwijderen van heel wat van deze dingen ging dan weer sneller. Resultaat : wellicht wat fragmentatie in de schijfstructuur maar al bij al vrij clean.
Daarna windowsupdate opgestart en meteen SP3 binnengehaald. Voorbij vooraleer ik het goed en wel door had. Zowat alle updates in één keer binnen. Security patches, browserverbeteringen, finetunen van het OS ... Ik denk niet dat het 5 minuten heeft geduurd. Daarna nog eens terug geegaan voor eventuele updates van niet-essentiële zaken. Dingen die je niet moet hebben mar die misschien handig zijn. Het .Net framework voor sommige extra programma's en om te programmeren, optionele software zoals MediaPlayer 11 en Windows Live Messenger ... Sommige zaken worden af en toe wel eens gebruikt, dus waarom ook niet ?
Wat wel jammer is aan dit proces is dat windowsupdate pas na de installatie van de gekozen extra's de nodige security updates toont voor deze dingen. Natuurlijk zou dit beter tesamen geïnstalleerd worden, maar wellicht is dat nogal moeilijk gezien de vele mogelijke combinaties van OS en gekozen extra's. Windows is op dit vlak veel meer zoals Linux en zijn tallozen varianten van hard- en software combo's dan Mac met zijn strikt gesloten omgeving van eigen OS en eigen hardware. Vooralsnog een noodzakelijk kwaad, maar 't zou leuk zijn als ze dat eens kunnen aanpakken.
Eindresultaat : twee mooie redelijk cleane en lege schijven, een vers besturingssysteem en een mooi strak Sony desktopachtergrondje.
In deel 2 volgt het relaas van het installeren van de effectief te gebruiken programma's. En een eerste goeie mop.