Het zat er aan te komen, het moest ooit slecht gaan, het is niet allemaal rozegeur en maneschijn rondom het Noordstation. Natuurlijk word je af en toe wel eens half omver gelopen door een kudde studenten, of een troep hangjongeren met slecht klinkende muziek in de oortjes. Er ligt al eens een vuilniszak een dag te lang op straat of woedende chauffeurs wringen zich tussen de voetgangers door, onderweg bijna iemand neermaaiend. Maar die dingen kom je overal tegen. In meer of minder mate.
Maar wat woensdagavond gebeurde steekt mij toch tegen. En ook omwille van mijn eigen reactie.
's Avonds haastig wandelend naar het station in de hoop van mijn trein van 6 na het uur nog te halen, word ik in de winkelgalerij onder de sporen achter het Dexia gebouw van het Rogierplein staande gehouden door een geblokte man met zijn klein zoontje naast hem. Hij vraagt in het Frans of ik hem versta. "Euh ja." En dan begon de man een heel verhaal af te steken over zijn herkomst uit Kosovo, zijn plannen, zijn problemen hier, dat zijn zoontje honger heeft, of ik mee wil komen naar het GB'tje aan de overkant en hen iets te eten wil kopen ... in vlekkeloos Frans.
Kijk, als je ondertussen perfect Frans spreekt, probeer dan op een andere manier aan je eten te geraken. En als de persoon die je aanspreekt zich verontschuldigt dat hij door moet gaan om zijn trein te halen, laat hem dan gaan. En doe niet zoals bij mij alsof je een vraag wil stellen maar dan begint aan je levensverhaal. Zo verknoei je tijd en krijg je uiteindelijk niks.
Toen ik hem onderbrak en me verontschuldigde omdat ik snel verder moest om mijn trein nog te halen, vond de man geen beter antwoord dan afkeurend richting mijn schoenen te spuwen.
Really ?
Tell me you did not just do that.
Ik ben meestal vrij aardig zen, wind me zelden serieus op (tenzij voor 't lachen of om iemand even te irriteren) en kan tegen veel ... maar ik heb die kerel verrot gescholden (in het Frans) en hem zo hard laten weten dat het geen manieren zijn om iemand onder te spuwen (en eigenlijk spuwen tout court) totdat hij achteruit deinsde en zowaar zijn verontschuldigingen aanbood. Enkele seconden eerder dacht hij nochtans nog indruk te maken door voor mijn gezicht te komen hangen. Maar als je nog een halve kop kleiner bent dan ik, dan stel je echt wel niks voor.
Ben ik trots op mezelf ? Neen. Uitgezonderd misschien op mijn onvermoede kennis van het Frans.
Ben ik blij dat hij zich verontschuldigde ? Beetje wel.
Had ik hem geld moeten geven ? Niet echt. Hij zag er niet compleet hulpeloos uit, dus hij kan andere manieren vinden. En gezien zijn attitude ben ik blij dat ik hem niks gaf.
Maar anderzijds zijn we allemaal toch maar mensen onder elkaar. En dat steekt nu toch al twee dagen een beetje ...