Tot pakweg begin jaren negentig stond de omgeving van het Noordstation bekend als de rosse buurt van Brussel. En met reden. Tussen de kantoorgebouwen flaneerden kortgerokte dames van lichte zeden en allerlei exotische origines op zoek naar heren die nog niet naar huis wilden gaan of hun middagpauze wat wilden rekken. Vooral in de jaren tachtig hoorde je het ene sterke verhaal na het andere. Allemaal via via gehoord (tieners onder elkaar op het schoolplein, u kent dat wel) en dus misschien niet echt met een kern van waarheid.
De laatste 20 jaar is de sfeer veranderd. Onder andere door het optrekken van nog meer flatgebouwen, het opkalefateren van het Noordstation (renoveren is ietwat teveel eer) en het verhuizen naar de buurt rond het Zuidstation (75 euro voor een 'massage'). Gedaan met de korte rokjes op straat, ze staan veilig achter glas aan de achterkant van het station. En slechts zelden zichtbaar. Het heeft denk ik meer dan een maand geduurd voor ik de eerste keer enkele schaarsgeklede dames achter hun ramen zag staan. De knalroze lingerie viel natuurlijk meteen gigantisch op. Net een groot zuurtje uit de wereld van Mattel.
Ongeveer een week later was het lachen geblazen toen ik samen met een viertal andere pendelaars uit het station kwam gewandeld. Met fikse pas op weg naar de respectievelijke werkplekken kwamen we voorbij de levende Barbie. Vlak voor we bij haar groot raam gingen komen, trok ze simpelweg haar roze shirtje omhoog en ontblootte zo haar overigens zeer degelijk gevormde borsten. We moesten allemaal eens glimlachen maar helaas voor haar week niemand van zijn eindbestemming af. Misschien had ze later op de dag meer succes. Ach ja, als de dames zo hun brood verdienen, stoor ik mij er niet aan. Als ze gedwongen worden, is 't een ander verhaal natuurlijk.
Leiden die nog steeds aanwezige bordelen en peepshows tot een onveiligheidsgevoel ? Ook dat is veel minder dan vroeger het geval dankzij de continue stroom van pendelaars, de broodjeszaken in de buurt en verschillende dikke taxi's voor de dure hotels vlakbij. Zo loop ik momenteel in een versleten grijze winterjas rond. Het ding heeft zijn jaren gehad en ik ben op zoek naar een nieuwe, maar hoop komende maand in Amerika een koopje te doen. Voorlopig gaat deze dus nog even mee. Ik geef wel toe dat het me wel een licht ongemakkelijk gevoel geeft wanneer ik te dichtbij de portiers van deze hotels wandel, op weg naar mijn bureau (hopelijk hen ook). Maar dat deze portiers zich onveilig voelen, betwijfel ik ten sterkste. Die kerels zijn wel wat meer gewoon. Ik zag hen 's ochtends vroeg alvast geen wenkbrauw optrekken bij het verschijnen van een langbenige blondine met weelderige boezem in veel te strak hemdje, korte rok en naaldhakken waarin de gemiddelde vrouw meteen hoogtevrees zou krijgen ... De dame in kwestie kwam gezwind het hotel uitgewandeld en verdween in een dure taxi.
Ergens in een hotelkamer lag een zakenman wellicht nog slaapdronken maar gelukzalig glimlachend wakker te worden.