Van alle kranten die in België op de markt verschijnen lees ik enkel De Standaard af en toe. De anderen zijn voor mij te eng gericht op lokale dorpen, of ze vullen iedere dag wel minstens de helft van de pagina's met voetbal, of hun fact checkers zijn te lui om even iets op te zoeken. Niet dat De Standaard dan zoveel beter is, want ook zij slaan er regelmatig met hun spreekwoordelijke klak naar. En als het dan gaat om zaken waar ik voldoende van weet (film en muziek bv) zodat de fouten opvallen, dan vraag ik mij steeds weer af hoe fout ze zitten in artikels waar ik veel minder van weet. Het Pixies verslag van Sascha Van der Speeten is zo'n randgeval. Voor een groot deel ben ik het met de auteur eens over het optreden. En in aanmerking nemende dat elk dergelijk verslag wel enigszins subjectief gekleurd is, en ikzelf een groot fan ben en dus enkele minpunten onder de mat veeg, ga ik ook niet zeuren over details die voor een doorsnee bezoeker misschien wel vervelend waren.
Beginnen met B-kantjes vreemd ? Misschien wel, maar het was nu éénmaal een thematisch optreden vanwege het 20-jarig bestaan van de plaat Doolittle; integraal spelen, inclusief de B-kantjes. En begin je dan meteen met de plaat en eindig je met de afleggertjes ? Of plaats je er enkele voor en enkele na ? Zelf vond ik Manta Ray en Bailey's Walk als beginners allesbehalve slecht gekozen. Al vallen ze natuurlijk in het niet vergeleken met de bom die Doolittle in zijn geheel is. En zeker ten opzichte van plaatopener Debaser. Maar alle afleggertjes tot het einde laten was mijns inziens slechter geweest.
Waar ik het echter helemaal niet mee eens ben is bisnummer Wave Of Mutilation (in de UK Surf versie) als 'overbodig en sloom' omschrijven. Veel fans vinden deze vertraagde versie - die als B-kantje op de single van Here Comes Your Man staat - beter dan het origineel. En als ik me goed herinner speelden de Pixies deze versie zelfs op hun reünieoptreden op Rock Werchter in 2004. Of was het op Pukkelpop 2005 ? Anyway, ze spelen het wel vaker live. Fans dig that shit. Punt. En zoiets vind je al na 5 minuutjes Google/Bingen.
Dat Kim Deal als ongeleid projectiel aan de drank had gezeten en bindteksten lalde, weet ik niet. Was ze overigens al niet verschillende jaren clean en geheelonthouder ? Ik merk nooit het verschil tussen haar hopeloze pogingen tot grappig gezever tijdens de nummers. Ze is gewoon sowieso ietwat vreemd op dat moment. Is ze altijd al geweest. Om ze dan meteen als zat te omschrijven ? Maar goed, ik heb ze natuurlijk niet backstage gezien. Dus wie weet ?
En Black Francis (Charles voor zijn moeder) zegt al jaren niks tijdens optredens. Bindteksten zijn de man zijn ding niet. Er zijn live dvd's te koop van hun allereerste optredens waar ze zich al beperkten tot het ene nummer na het andere snoeihard (en rommelig) spelen. Ze zijn tenslotte meer Ramones dan U2. Geef mij maar een extra liedje ipv 3 minuten gewauwel over het voeden van kindjes in Afrika of klimaatsveranderingen ... daar dienen interviews voor.
Wat me wel stoorde was de veel te lange pauze tijdens de bisnummers. Pauze tot daar aan toe. Soms wil je wel eens even naar de wc, of een halve fles water naar binnen gieten van de inspanning. Maar 10 minuten ? Of een kwartier ? Het leek alleszins veel te lang. Ook al omdat het eigenlijk tussenin de bisnummers was. Tweetal liedjes spelen, lange pauze en dan nog een viertal. Dat was pas vreemd en zelfs voor fans vervelend. Al bleef de harde spionkop in het midden vooraan luidop om meer brullen. Zo erg zal het dan ook wel niet geweest zijn ?
De klank zat verder verschrikkelijk goed. Ben ik niet gewoon van de galmkast die Vorst Nationaal zo vaak is. En dat het rommelige uit de speelstijl van de Pixies is, dat het allemaal wat strakker loopt, is wellicht gewoon een gevolg van inmiddels reeds 25 jaar ervaring te hebben vergeleken met de vaak onkunde van in hun beginperiode. Zou ik toch eerder omschrijven als een pluspunt dan als een nadeel. Moest het te ver gaan en een volledig georchestreerde set worden, dan zou ik ook teleurgesteld zijn. Maar nu ? Heerlijk luid en strak. Net zoals ik rockoptredens graag heb. En wat een plaat van wereldklasse is Doolittle toch ...