Half twaalf. Gsm rinkelt. Zus aan de telefoon. Zus die met man en kinderen vandaag terugkwam van reisje naar Italië. Dus ik denk, die belt nog even om te zeggen dat ze terug zijn en dat het fijn was. Hoe hard de zon daar scheen ofzo. Niet dus.

Anderhalve week in het buitenland zitten en geen enkel probleem hebben. Geen verstuikte teen, verloren portefeuille, zoekgeraakte koffer, gemiste lijnvlucht ... Thuiskomen en alles snel snel uitpakken en dan drietal uurtjes bij de ouders dag gaan zeggen. Ouders die welgeteld één straat verder wonen. Te voet ben je nauwelijks 5 minuten onderweg. Tenzij je alsnog die teen verstuikt hebt.

Rond half tien terug thuiskomen en merken dat je achterdeur is geforceerd. Dat je digitale camera die op tafel lag, waar je 4 uur eerder nog net de laatste kaart hebt uitgehaald om naar de laptop te copiëren, weg is. Dat je videocamera gelukkig nog onder die berg kleren die je snel snel uit de tas haalde, ligt. Dat alle kasten, schuiven en opbergvakjes zijn opengerukt en de inhoud over de grond ligt. Merken dat ze een handje vol één frank stukken die je in 2002 niet hebt ingeruild meegenomen hebben, maar de tv en dvd-speler er nog staan.

Inbraak terwijl je met vakantie bent ? Niks van. Als je net terug thuis bent ja.

Morgen eens langsgaan en foto's van de schade nemen.