| 5 oktober 2007 |
Gesloten wegens kapot. Broken. Somewhat Damaged.So impressed with all you do Tried so hard to be like you Flew too high and burnt the wing Lost my faith in everything Lick around divine debris Taste the wealth of hate in me Shedding skin succumb defeat This machine is obsolete Made the choice to go away Drink the fountain of decay Tear a hole exquisite red Fuck the rest and stab it dead Broken bruised forgotten sore Too fucked up to care anymore Poisoned to my rotten core Too fucked up to care anymore In the back off the side, far away is a place where I hide, where I stay Tried to stay, tried to ask, I needed to all alone by myself, where were you ? How could I ever think it's funny how everything that swore it wouldn't change, is different now Just like you would always say, we'll make it through then my head fell apart and where were you ? How could I ever think it's funny how everything you swore would never change, is different now Like you said, you and me make it through, didn't quite fall apart Where the fuck were you ? |
| 4 oktober 2007 |
| Leven zuigt. Simpel. Geen andere verklaring mogelijk.
Net als ik stilaan alles terug op orde begin te krijgen en enkele opties
onder ogen zie, stort alles weer in. Enkele rekeningen zijn betaald en de
rest is zo goed als geregeld, de zelf te doene verbouwingen gaan hun laatste
fase in en er moet nog maar één aannemer passeren (voor de badkamer). De
ASP.net cursus en stage zijn achter de rug en hebben mij enkele inzichten
gegeven over nieuw te zoeken werk. Qua fotograferen heb ik de afgelopen
maanden ook enkele zaken ontdekt (huwelijken zijn niets voor mij, ik moet
nog oefenen op portretten en modellenwerk en concerten worden een beetje saai),
maar dat valt op te lossen. Zaterdag vertrek ik eindelijk naar Amerika. Eerste
keer ooit (en ik denk er al langer over na) naar San Francisco, dan met een
huurauto langs de kust naar Los Angeles en San Diego. Om tenslotte naar Las
Vegas te rijden. Cultuur, grootsteden, bezienswaardigheden en platte commercie
in een notedop. Ja, het zag er goed uit. Maar dan moest natuurlijk de grote klap komen. Eden gaat bij me weg. We hebben erover gepraat en uiteindelijk komt het er op neer dat ze van me houdt, maar toch weg gaat. En aangezien ik dol ben op mijn lief klein aziatisch wondertje en zielsveel van haar hou, weet ik nu niet meer hoe, wat, wie en wanneer. Ik ben kapot. Het kan mij niet schelen hoe emotioneel exhibitionistisch dit gaat overkomen. Het is gewoon genoeg geweest. Ik kap er mee. Je moet hier niet meer terugkomen. Gedaan. Ben het allemaal beu. Laat de rss-feed staan als je absoluut wil weten of er ooit nieuwe berichten komen, maar je moet er niet op hopen. Zaterdag neem ik het vliegtuig naar de gekken van over de grote plas en vanaf dan grote stilte. Ik heb toch niets meer te vertellen. Als ik zelfs niet kan inschatten dat de vrouw die naast mij ligt te slapen, er eigenlijk over nadenkt om weg te vluchten naar haar eigen afgezonderde wereldje in plaats van mij te vertrouwen en ronduit te zeggen waar ze aan twijfelt ... Ik kan alleen maar hopen dat ze ooit tegen zichzelf durft toegeven wat iedereen zegt. Dat ze bindingsangst heeft en de stommiteit van haar leven maakt. Maar dat gelooft ze zelf niet. En daar kan ik niets tegen in brengen. En daarom zuigt het leven. |
| Previous month | More editorials | -- closed -- |