Regelmatig passeren er hypes op internet waar mijn relatief nuchtere geest meteen bij denkt "hoe gaat dat ooit iets opbrengen ?" Zowel qua geld, als relevante informatie. Soms zie je gewoon dat er nooitvanzeleven een bruikbaar business model voor bedacht kan worden. Soms vraag ik me af hoe dwaas iemand kan zijn om het te bedenken.
Dat gevoel heb ik momenteel bij Redigi. Die mannen beweren dat ze je ongewenste MP3's terugkopen en nadien verkopen aan een bescheidenere som dan rechtstreeks via iTunes en consoorten. Op het eerste zicht simpel. 1 iemand verkoopt 1 liedje voor 30 cent (zelf aangekocht voor 99 cent) en dat ene liedje wordt, voor pakweg 50 cent, 1 maal verkocht aan de eerste klant met interesse. Verkoper tevreden want recupereert 30 cent, klant tevreden want koopt liedje aan halve prijs en Redigi maakt onderweg 20 cent winst. Het lijkt beter dan de verkoop van een tweedehands cd want zo'n digitaal bestand slijt niet.
Maar zien die kerels het grote zwarte gat in hun idee niet ? Hun software brandmerkt je verkocht liedje en het wordt verwijderd van je harde schijf. Zo kan je het slechts 1 keer via hen verkopen. Prima, goed gezien ! Alleen ...
- Verkoop je gemakkelijk je hele iTunes inboedel, laat alles verwijderen ... waarna je een backup terugplaatst en al je verkochte muziek weer hebt.
- Het lijkt er op dat je geripte cd's ook kan verkopen. Niet enkel digitaal aangekochte bestanden. Al geef ik toe dat ik de site niet helemaal gelezen heb omdat het vol blablabla staat.
- Hoe lang gaat het duren vooraleer iemand het brandmerk kan verwijderen en de bij hen aangekochte bestanden, wederom als nieuw verkocht worden ?
Enfin, ik vind reden 1 al voldoende om het hele idee voorlopig als "mooie poging, maar kom in september nog maar eens terug" te bestempelen. Of mis ik ergens een belangrijk punt ?