Na Kerstmis vertrokken we met een hele boel vrienden, 3 kleine kinderen en een grote zwarte labrador richting Småland in Zweden. Oud en Nieuw gaan vieren na een goeie week uitwaaien in frisse buitenlucht tussen meren en bossen. Zonder internet.

Sinds we op het werk overschakelden naar Base is mijn ontvangst sterk verminderd, maar in Zweden was het belachelijk. Geen voorkeurprovider, continu switchen tussen alles wat daar in de lucht hangt (ja, ook in de steden) en tussendoor geen ontvangst. En dan heb ik het niet over data, maar over telefonie en sms'jes. Wel ontvangen, maar niet kunnen versturen ... enfin, het maakte roaming uitzetten heel gemakkelijk. Dat de verwelkoming in Zweden iets zei als "1 megabyte kost je dik 9 euro en een kilo appels" hielp ook wel.

6 dagen rondlopen met een internetloze iPhone 4S hebben me enkele dingen geleerd. Ten eerste dat het ding veel langer meegaat als alle internetapps ongebruikt blijven. Sowieso geen locatiezoekers, maar ook geen Twitter, Facebook, Instagram ... en onderweg niks opzoeken. Na bijna 3 dagen enkel proberen om af en toe een sms'je te versturen en eens kijken hoe laat het was zat de batterij nog steeds op meer dan de helft. Ik was even verbaasd als u. Nadien heb ik hem in de dock gezwierd om wat muziek te spelen door de speakers in de keuken (we waren de iPod selectie wat beu) en stopte de test.

Het tweede dat me opviel was welke (internet)apps ik het meeste miste. Niet Twitter of Foursquare of zo, maar Google. Gewoon iets kunnen opzoeken op eender welk moment. We zoeken een plaats vermeld in een legende ergens in een bos en vinden de zijweg niet ? Google Maps ! Ah ... neen. Waarover gaat deze legende ? Effe Googlen ! Of toch niet. De dagkoers van de Zweedse kroon ? Ook weer niks. Toont sterk aan hoe ver we reeds van zoekmachine afhankelijk geworden zijn. Zeker in een land waar bijna geen mens je kan verstaan omdat enkel Zweeds de voertaal blijkt te zijn buiten grootsteden.

Instagram had ik graag gehad om foto's te posten in real time, Twitter om eens dag te zeggen aan het thuisfront en Foursquare om de plaatselijke aanraders te bezoeken, maar dat viel helemaal in het niet ten opzichte van dingen kunnen opzoeken.

Voor mezelf een opsteker en een eye-opener tegelijk.

Regelmatig passeren er hypes op internet waar mijn relatief nuchtere geest meteen bij denkt "hoe gaat dat ooit iets opbrengen ?" Zowel qua geld, als relevante informatie. Soms zie je gewoon dat er nooitvanzeleven een bruikbaar business model voor bedacht kan worden. Soms vraag ik me af hoe dwaas iemand kan zijn om het te bedenken.

Dat gevoel heb ik momenteel bij Redigi. Die mannen beweren dat ze je ongewenste MP3's terugkopen en nadien verkopen aan een bescheidenere som dan rechtstreeks via iTunes en consoorten. Op het eerste zicht simpel. 1 iemand verkoopt 1 liedje voor 30 cent (zelf aangekocht voor 99 cent) en dat ene liedje wordt, voor pakweg 50 cent, 1 maal verkocht aan de eerste klant met interesse. Verkoper tevreden want recupereert 30 cent, klant tevreden want koopt liedje aan halve prijs en Redigi maakt onderweg 20 cent winst. Het lijkt beter dan de verkoop van een tweedehands cd want zo'n digitaal bestand slijt niet.

Maar zien die kerels het grote zwarte gat in hun idee niet ? Hun software brandmerkt je verkocht liedje en het wordt verwijderd van je harde schijf. Zo kan je het slechts 1 keer via hen verkopen. Prima, goed gezien ! Alleen ...

1. Verkoop je gemakkelijk je hele iTunes inboedel, laat alles verwijderen ... waarna je een backup terugplaatst en al je verkochte muziek weer hebt.
2. Het lijkt er op dat je geripte cd's ook kan verkopen. Niet enkel digitaal aangekochte bestanden. Al geef ik toe dat ik de site niet helemaal gelezen heb omdat het vol blablabla staat.
3. Hoe lang gaat het duren vooraleer iemand het brandmerk kan verwijderen en de bij hen aangekochte bestanden, wederom als nieuw verkocht worden ?

Enfin, ik vind reden 1 al voldoende om het hele idee voorlopig als "mooie poging, maar kom in september nog maar eens terug" te bestempelen. Of mis ik ergens een belangrijk punt ?

Onlangs werd de iPhone 4S op de markt gebracht. Daar ik zelf al 2 jaar rondloop met een 3GS leek het mij de beste moment om deze te verkopen en voor de nieuwe versie te gaan. Maar wat in tussentijd ? Ik ging de 3GS immers eerder aan de nieuwe eigenaar bezorgen dan de 4S in de bus zou zitten ?

Via via via kon ik een Windows Phone 7 van HTC lenen. Ik ben altijd al fan geweest van HTC hun telefoondesign en sinds de aankondiging van WP7 ben ik reuzebenieuwd naar dat OS. Met de juiste connecties (of gewoon geld teveel) zou ik al veel eerder eentje geprobeerd hebben. Maar het werd dus uiteindelijk een weekje met een HTC Trophy met de Mango versie van WP7.

Het enige wat iedereen uiteindelijk wil weten in dit soort besprekingen zijn de pro's en contra's. Tech specs zijn voor die hard nerds die graag een hele avond prutsen in het OS om de kloksnelheid aan te passen of batterijverbruik te tweaken. Zelf kijk ik dan liever naar een serie terwijl een werkende telefoon naast me ligt. Voor mij meteen ook de hoofdreden om geen Android te gebruiken. Begrijp me niet verkeerd : daar is niks mis mee, maar ik wil gewoon een werkende telefoon uit de doos kunnen halen ipv om de 2 weken te prutsen aan een MIUI of ander vies beest. Dan liever wat meer geld uitgeven aan iOS of WP7. Persoonlijke voorkeur natuurlijk.

Hardwarematig heb ik niet echt op de details gelet. Processorgewijs leek dat in orde daar alles vloeiend verliep, maar het toestel zelf voelt jammer genoeg goedkoop aan. De plastic achterkant met los klepje voor de batterij, het metalen randje lijkt slechts plastic met een verflaagje, het geheel voelt te licht aan en je hebt weinig grip en gevoel op het toestel. Maar dat is iets zeer persoonlijks. Bij iemand anders ligt het wellicht perfect in de hand.

Hardwarematig is kiezen voor Android of WP7 overigens een non issue. Er zijn voldoende verschillende toestellen in allerlei prijscategorieen om voor elk budget iets te vinden. In tegenstelling tot de 4 prijzen voor een iOS device.

De positieve punten van die Trophy zijn kort maar krachtig. Het scherm is bloedmooi, zeer scherp en groot. Iets groter dan de iPhone, kleiner dan de knoerten van Samsung. Maar lekker helder en gesatureerd. En daar hou ik wel van. Geen vaalgrijs en grauw voor mij. Ik vond ik het scherm meteen zelfs mooier dan dat van mijn iPhone 3GS. Maar een week later bleek het toch maar gewoon evenwaardig aan dat van de iPhone 4S. De wow-factor zal vooral aan de vergelijking met mijn oude 3GS gelegen hebben.

Het OS zelf is fantastisch. Lekker vloeiende animaties die niet storend overkomen, elke wissel is snel en leuk om naar te kijken. Het startscherm heeft leuke heldere vlakke tiles die in 1 oogopslag veel info tonen en enkele interessante apps bevatten. Zo is voor een Xbox gamer de koppeling met je gegevens leuk om naar te kijken. Laat staan dat je games kan verder zetten, je avatar vrolijk over je scherm huppelt en requests van vrienden zichtbaar worden. Zeker een unique selling point.

Ook de mediaplayer is mooier dan die van iOS en heeft leuke sorteringsmogelijkheden maar ik heb er zeer weinig aandacht aan besteed. Had ik het toestel langer dan een week gehad, zou dit wel eens een overtuigend argument geweest kunnen zijn om er nog langer mee te spelen. Als in : ik koop eentje.

De mailboxen in Mango zijn ook beter dan onder iOS. Ten eerste zijn ze - weeral - bloedmooi qua vormgeving met ruime aandacht voor whitespace. Normaal verwacht je dat op een apple device maar goddammit in Cupertino lopen ze achter op Redmond. En dan heb ik het nog niet over de leuke details zoals het verkleinen van het net getypt bericht dat naar boven uit je scherm vliegt wanneer je op verzenden duwt. En dat je bij het verzenden via e-mail vanuit een andere app eerst snel kan je snel kiezen welk verzendadres je wil gebruiken ipv steeds hetzelfde standaard ingestelde. Heerlijk.

Maar helaas brengen de apps ons meteen ook bij het grootste knelpunt. In vergelijking met de vele, doorwrochte en kundig uitgewerkte apps in de Apple AppStore is het bij Microsoft op vele vlakken een mager beestje. Er zijn zeker degelijke apps voorhanden en veel functionaliteit zit reeds in het OS zelf verwerkt, maar ik bleef toch iets te vaak op mijn honger zitten.

Ten eerste zijn veel apps betalend. Ik ga er prat op dat mijn iPhone vol staat met gratis apps. Ik heb nog voor geen enkel programma betaald. Dezelfde apps op WP7 kosten me geld. En aangezien ik dit toestel slechts een weekje zou gebruiken heb ik er dus geen gekocht. Een gat in de review ? Misschien wel, maar dat kan dan ook gezegd worden van het aanbod. Bij de gratis apps was dan weer zelden duidelijk of het om full games, enkele demo levels of zelfs louter enkele demo video's ging. 2 Angry Birds demo's bleken louter filmpjes te zijn ipv een tiental levels. Pfff ... vage omschrijvingen. Het deed me denken aan de rotzooi die de Proxis site vroeger was.

Ondanks integratie van Twitter, Foursquare, Facebook ... in meer of mindere mate in het OS zelf heb ik voor Twitter en Foursquare de apps afgehaald. Die van Foursquare is subliem. Bloedmooie graphics en animaties. Heerlijke vulling van het scherm met de content en vlot en stabiel draaiend. Eerlijk gezegd vind ik de iOS versie nu pokkesaai. De Twitter app was dan weer rampzalig. Ook mooi en helder en leuke schermvulling, maar onstabiel. Meer dan de helft van de keren wil de timeline niet laden of crashte het ding en mentions heb ik nooit gezien.

Op app vlak is duidelijk nog redelijk wat werk bij de grote spelers. Get on it idiots ... geef WP7 een eerlijke kans. Goed voor de concurrentie !

Zou ik Windows Phone 7 Mango aanraden ?

Voor het OS zeker en vast. Het is bijwijlen mooier, leuker en inventiever dan iOS en Android. Maar de meest gekende apps blijven voorlopig teveel achter op de concurrentie. Ik heb niets gekocht dus betalende apps werden niet getest maar ik vrees dat zelfs de gekende productiviteitsapps achterblijven op iOS en Android.

Stand up comedian Louis C.K. is geen fan van mensen die elke scheet op Twitter zetten. Ik ook niet. Ik ben nochtans wel fan van Twitter. Maar het interesseert mij niet dat je auto nu ook winterbanden heeft. En dat ze nieuw zijn. En dat je 3 minuten later vertelt dat je ze gaat inrijden. Naar de Makro. Want je hebt een gezinsvoorraad melk nodig. Halfvolle. In literverpakkingen. En dan eventueel ook nog even tanken. Want het is daar goedkoper. Tenzij de kleine wakker wordt en begint te bleiten. Dan rij je meteen naar de grootouders die oppas spelen en waarschijnlijk wel verse pampers in huis hebben. En dan nadien door naar de film. Of een feestje waar iedereen komt om gezien te worden. Maar niet te laat want morgen moet je beginnen aan een project voor de nieuwe werkgever. Enz enz enz ... we get it. Je bent gaan winkelen, de kleine is lastig en je hebt tijdens de week teveel op Twitter gehangen in plaats van door te werken.

Maar goed, stand up comedy dus ... Louis C.K. bij Conan.

Gears Of War. Lego. Stop motion. Simpel. En fantastisch.

En nu heb ik natuurlijk zin om aan deel 3 te beginnen.