Enkele posts geleden was ik er al eens kort over begonnen : de NIN roadtrip 2009. Met enkele vrienden wat europese landen doorkruisen en 's avonds een optreden van Nine Inch Nails bekijken. In 2007 hadden we dat al eens gedaan. Parijs en Lille met Fokke, Alex en Peter, enkele weken later twee keer naar de AB met Fokke en Eden en wat later in die week naar Amsterdam met Manuel, Fokke en Adriaan. Om dan tenslotte ook op Pukkelpop een festivalset mee te pikken. Heel plezant en zwaar de moeite om deze band in kleinere zalen aan het werk te zien. Continu wisselende setlists en podiumopbouw maken het ook niet zo saai als een perfect doodgeorchestreerd optreden van ... goh, ik zeg maar iets : Madonna ?
Zotten als we zijn - en aangezien Wave Goodbye toch wel echt een afscheidstournee lijkt te zijn (20 jaar is mooi geweest blijkbaar) - werd nonkel Visa ook deze keer vlotjes bovengehaald voor meerdere bestellingen. Werchter, Amsterdam en Luxemburg deze keer. Slechts 3 keer. Had meer mogen zijn eigenlijk.
Op Werchter speelden ze op de laatste dag vlak voor afsluiter Metallica (die ik overigens ook wel te pruimen vind). Niet gemakkelijk. Iedereen staat al heel de dag aan te schuiven voor Jaymz en co en die gemiddelde bierbuik vooraan heeft geen boodschap aan muziek waar dat ietsje meer in zit - hell, die gasten staan zelfs te zagen moest James pakweg "The Unforgiven III' inzetten. Hun stoïcijns aanschouwen werd door frontman Trent gecounterd met "Lotsa Metallica fans in the front I presume. Well, we're going to piss you off with some noise first."
And beautiful noise it was. Onderstaand fragment (met dank aan Fokke) is volgens de krant 'een David Bowie cover' ... al vergeet die krant dan wel dat Trent en Bowie dit eigenlijk samen geschreven hebben, Trent de backing vocals zingt en ze samen optreden in de videoclip. Cover ?
I'm Afraid Of Americans
Jammer genoeg was het deze keer net dat ietsje minder. Festivaloptredens terwijl de zon nog schijnt wekken zelden dezelfde magie op als in een donkere zaal waar de lichtshow meespeelt. Niet slecht, verre van, maar 'k ben inmiddels al meer gewoon. Enkele dagen later bv de auto in met Peter en Manuel richting Heineken Music Hall in Amsterdam (waar Fokke al rondhing). Middelgrote zaal, set van twee uur, de juiste hoeveelheid belichting en enkele obscure nummers (die live daarentegen wel vaker opduiken). Oorgasmisch.
De dag nadien wederom de auto in (Manuel vervangend door Fokke) richting Rock Hall in Esch-sur-Alzette in Luxemburg (het land, niet de provincie). Gloednieuwe zaal, naast gloednieuw shoppingcenter met gloednieuwe parking. Zo gloednieuw dat het verdekke nog niet in Peter's Garmin GPS te vinden was. En toch waren we na een dikke 2u rijden al ter plaatse. Schitterende zaal trouwens. Samen met een paar duizend andere mensen binnenwandelen en toch op een goeie 3 meter van het podium gaan staan ? Check. Prima klank uit de speakers zonder oorpijn ? Check. Perfect zicht op Justin, Robin, Ilan en Trent ? Check. Vriendelijk volk ? Check. Lekkere grieten ? Euhm ... wel als je kickt op van die verlepte, ingesnoerde gothic chicks die dringend eens overdag uit de kelder moeten komen. Welgeteld één iemand gezien die er heerlijk uitzag in zwarte netkousen, kanten body en korte rok. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.
Anywayz ... vooraf zaten fokke en ik nog te discussiëren welke liedjes we al gehoord hadden en welke we nog wilden horen. Hij gokte op "The Day The World Went Away" en ik op "Something I Can Never Have". Beiden zaten erbij. Hieronder een stukje uit wat zowat mijn favoriet nummer moet zijn als ik mezelf weer eens lekker psychisch wil pijnigen zodat ik in een hoekje kan gaan liggen janken ... of zoiets.
Something I Can Never Have
Tot slot nog enkele extra filmpjes van in Luxemburg. Het eerste is een obscuur lied dat reeds jaren op live albums was terug te vinden maar pas dit voorjaar in studio versie verscheen op de NIN/JA toursampler. Gratis te downloaden op de website trouwens. En het tweede is de gebruikelijke afsluiter. Op Closer na tevens het best gekende lied ... en door velen verkeerdelijk bekeken als een cover van Johnny Cash. Beste mensen op de Werchter wei : het is net omgekeerd. NIN versie = 1994, Cash versie = 2003. Beide versies zijn overigens bloedmooi en snotter-waardig.
Non-Entity
Hurt