180 graden is een halve draai, 360 volledig om je eigen as draaien. Nadien volgen 540, 720 en 900. In street skate is een basic one-eighty een ollietje doen, halve slag draaien en omgekeerd verder rijden. Zeker sinds two tails is dat gemeengoed geworden. Heel erg lang geleden dus. In vert ramps kan je daarin verder gaan. Mike McGill vond er ooit niet beter op dan een anderhalve draai te combineren met overkop gaan : de McTwist. Nadien werd het een wedstrijd om steeds langer te blijven ronddraaien totdat Tony Hawk (ja, hij weer) in 1999 als eerste de 900 landde en lange tijd de enige bleef. Ondertussen zijn er nog steeds maar 8 skaters die de 900 gedocumenteerd geland hebben.

Tot op 26 maart 2012 een 12-jarige scholier een bezoekje bracht aan de mega ramp met het idee om minstens zijn 900's te verbeteren en na 5 pogingen doodleuk de allereerste 1080 landde. 3 volledige draaien om de as. Volgens kenners enkel mogelijk omdat de mega ramp een skater automatisch veel hoger lanceert en er dus meer tijd in de lucht is. Zeurpieten zeggen dan ook dat Tom Schaar zijn 1080 nooit op een gewone ramp kan uitvoeren. Die pippo's vergeten wel dat deze kerel op die ramps wel al een 900 haalt. En als zelfs Tony hem succes wenst, moet de rest van de wereld niet zagen, maar gewoon nog eens onderstaand filmpje bekijken. En wachten tot Tom iets ouder en groter is en de 1080 in een gewone halfpipe herhaalt.

Colour me impressed. And jealous.

Het is hier wat stil geweest omdat we de afgelopen anderhalve maand vooral zijn bezig geweest met banken bezoeken, bouwbeurzen af te schuimen, bouwgrond te zoeken door wat wel 30 dorpen leek straat na straat door te rijden en immokantoren te bellen en bellen en bellen ...

Maar daarover later meer. Eerst nog wat filmpjes en foto's en linkjes ...

Eind jaren '80 tot pakweg midden '90 stond ik dagelijks op mijn skateboard. Nadien minderde dat wegens studeren, slechte knie, de leeftijd, werken ... maar het is een sport die in je genen blijft zitten. Toen ik in 2007 met FRaNKy van Los Angeles naar San Diego reed, was een stop in Carlsbad dan ook verplicht. Geboorteplaats van Tony Hawk en 1 van de bekendste skatespots uit de vele tijdschriften en videos die ik gelezen en gezien had : Carlsbad Gap. Een onooglijk trapje met gras naast dat vele pro-skaters op hun smikkel heeft doen gaan.

De high school waar deze spot ligt was vrij snel gevonden, maar eens binnen dienden we een tijdje rond te dwalen op zoek naar de exacte locatie. Het was op een zaterdagnamiddag en overal liepen stoere football jocks die nougabollen info wilden geven over waar die verdomde trap lag. Jocks versus skaters ... het bestaat echt. Uiteindelijk, na een lange omweg tussen de vele schoolgebouwen, vonden we het. Fantastisch gevoel om daar te zitten, staan, over het gras te lopen. Heilige grond eigenlijk.

Deze foto werd vanmorgen gepost via de Twitter account van het Transworld Skateboarding tijdschrift. The Gap is niet meer. De school is al een tijdje met verbouwingen bezig en gisteren werd de trap gesloopt. Kris Markovich kreeg de eer voor de laatste ollie over het grasland. Nadien deden de bulldozers genadeloos hun werk.

RIP Carlsbad Gap. Nice having known you.

Toen Soulwax nog een rockgroep was, en geen 2 broers die plaatjes van iemand anders aan hoog tempo aan elkaar rijgen met visuals om duizelig van te worden, maakten ze liedjes en videoclips als deze ... een leuke herontdekking tijdens de middagpauze.

Na Kerstmis vertrokken we met een hele boel vrienden, 3 kleine kinderen en een grote zwarte labrador richting Småland in Zweden. Oud en Nieuw gaan vieren na een goeie week uitwaaien in frisse buitenlucht tussen meren en bossen. Zonder internet.

Sinds we op het werk overschakelden naar Base is mijn ontvangst sterk verminderd, maar in Zweden was het belachelijk. Geen voorkeurprovider, continu switchen tussen alles wat daar in de lucht hangt (ja, ook in de steden) en tussendoor geen ontvangst. En dan heb ik het niet over data, maar over telefonie en sms'jes. Wel ontvangen, maar niet kunnen versturen ... enfin, het maakte roaming uitzetten heel gemakkelijk. Dat de verwelkoming in Zweden iets zei als "1 megabyte kost je dik 9 euro en een kilo appels" hielp ook wel.

6 dagen rondlopen met een internetloze iPhone 4S hebben me enkele dingen geleerd. Ten eerste dat het ding veel langer meegaat als alle internetapps ongebruikt blijven. Sowieso geen locatiezoekers, maar ook geen Twitter, Facebook, Instagram ... en onderweg niks opzoeken. Na bijna 3 dagen enkel proberen om af en toe een sms'je te versturen en eens kijken hoe laat het was zat de batterij nog steeds op meer dan de helft. Ik was even verbaasd als u. Nadien heb ik hem in de dock gezwierd om wat muziek te spelen door de speakers in de keuken (we waren de iPod selectie wat beu) en stopte de test.

Het tweede dat me opviel was welke (internet)apps ik het meeste miste. Niet Twitter of Foursquare of zo, maar Google. Gewoon iets kunnen opzoeken op eender welk moment. We zoeken een plaats vermeld in een legende ergens in een bos en vinden de zijweg niet ? Google Maps ! Ah ... neen. Waarover gaat deze legende ? Effe Googlen ! Of toch niet. De dagkoers van de Zweedse kroon ? Ook weer niks. Toont sterk aan hoe ver we reeds van zoekmachine afhankelijk geworden zijn. Zeker in een land waar bijna geen mens je kan verstaan omdat enkel Zweeds de voertaal blijkt te zijn buiten grootsteden.

Instagram had ik graag gehad om foto's te posten in real time, Twitter om eens dag te zeggen aan het thuisfront en Foursquare om de plaatselijke aanraders te bezoeken, maar dat viel helemaal in het niet ten opzichte van dingen kunnen opzoeken.

Voor mezelf een opsteker en een eye-opener tegelijk.